Editorial
Ευτυχισμένος ο Δύο Χιλιάδες Είκοσι Έξις
«Έφυγε» ο καταραμένος, ο σούζης - από το γρουσούζης – Είκοσι Πέντες και είμαστε έτοιμοι για καλύτερες μέρες! «Έφυγε» και πήγε στα τσακίδια! Εκεί που του άξιζε!!!
Λίγο πριν «κλείσει» αυτός ο πονεμένος χρόνος, είχαμε φροντίσει να τον στείλουμε στον άλλο κόσμο, χέρι-χέρι με τον γνωστό «βαρκάρη» Χαρούλη, να τον περάσει στην απέναντι όχθη του Αχέροντα! Τον είχαμε χαρτζιλικώσει και με το γνωστό νόμισμα για να μην μας περάσει για τίποτα τζαμπατζήδες, τον κρατήσει αμανάτι και μας τον στείλει «πακέτο» με τις επιστροφές!
Ο προηγούμενος έτος, φρόντισε να μας περάσει από το ψιλό κόσκινο, αυτό που έχουμε όλες οι καλές νοικοκυρές σπίτι μας για το αλεύρι. Μην το σχολιάσω κι αυτό! Δεν έχουμε όλοι την «ευλυγισία» και τη χάρη να «χωράμε» μέσα από κλειδαρότρυπες, να «περνάμε» από κλειστές πόρτες, να «γλιστράμε» μέσα από χαραμάδες! Υπάρχουμε κι εμείς, οι ψυχικά πιο "ευτραφείς" που θέλουμε την άπλα μας! Και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να «στριμώξουμε» τους εαυτούς μας σ’ έναν στενό «χώρο». Οι χαρές, οι πόνοι, οι στεναχώριες, τα σεκλέτια κι οι καημοί ξεπηδούν όπως τα ελαφάκια του παγωμένου Βορρά που τρέχοντας γίνονται χιονόμπαλες, στην πορεία μεταμορφώνονται σε χιονοστιβάδες και παρασέρνουν ό,τι βρουν στο διάβα τους!
Ο Είκοσι Πέντες μας «φύλαγε» μια οδυνηρή έκπληξη που εκδηλώθηκε σε άκυρο χρόνο!
Μας «έσπασε» ο τσαμπουκάς και μας «έφυγε» η μαγκιά!
Ο «ληγμένος» αυτός χρόνος, ήτανε γραφτό να μείνει αξέχαστος, με τον χειρότερο τρόπο!
Ο παλιομαλάκας!!!
Ολοκληρώθηκε όμως και πάει…
Μαζί του «πήρε» αναμνήσεις όμορφες και άσχημες, απραγματοποίητους στόχους, χαμένα όνειρα, «μισές» κουβέντες, «μισές» δουλειές και αγαπημένα πρόσωπα!
Ήρθε ο άλλος …. ο νέος και ωραίος… Ο Δύο Χιλιάδες Είκοσι Έξις!!! Σφιχτοκώλης και εμφανίσιμος!!! Του «κουτιού», ο μπαγάσας!!!
Μας «βρήκε» σ’ ένα οικογενειακό σπίτι με συγγενείς, φίλους, παιδιά, χαμόγελα, χαρές και γλέντια! Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, αστειευτήκαμε, συναναστραφήκαμε ο ένας τον άλλον, που «παίζει» σε κάποιες περιπτώσεις να βλέπαμε και για πρώτη φορά!
Αφού «πέσαν» πρώτα τα τσάμικα, τα καλαματιανά, τα δημοτικά κι αρχίσαν οι χοροί και οι στροβιλισμοί πάνω στην πίστα, ακολούθησαν τα λαϊκά, τα ευρωπαϊκά και τα disco 80s & 90s, για να καταλήξουμε σε blues, cheek to cheek!!! Θυμήθηκα τα νεανικά μου χρόνια στα πάρτι του λυκείου! Ρομαντικές εικόνες για ονειροπόλους που δεν τους έχουν «κοπεί» ακόμα τα φτερά! Ή απλά, για ανθρώπους που έχουν την «όρεξη» να ζουν με την αθωότητα ενός παιδιού!
Πήρα το ημερολόγιο και έγραψα τους καινούριους μου στόχους. Αυτούς που δεν εκπληρώθηκαν τον παλιοχρόνο που μας «έκαψε» την γούνα! Δεν μπορώ να πω! Ήταν πολλοί….
Ο πιτσιρίκος ‘Είκοσι Έξις «μπήκε» με χαρά και ωραία παρέα!!! Πιστεύω ότι είδε την αγάπη και «ψάρωσε»! Νομίζω ότι δεν θα προσπαθήσει να μας τη φέρει κι αυτός! Θα «κάτσει» φρόνιμος! Άσε που επειδή είναι νεαρός, μπορεί να καταφέρουμε να τον χειραγωγήσουμε καλύτερα… Όπως οι μεσήλικες άντρες και γυναίκες που διαλέγουν για ταίρι τα νεούδια, για να τα έχουν του χεριού τους! Το ίδιο θα ξηγηθούμε κι εμείς, φέτος! Καθοδηγητές του ανειδίκευτου «εργάτη»! Θα τον διπλαρώσουμε σαν την Ρόζα τη ναζιάρα με τα σγουρά μαλλιά και θα τον μαγέψουμε με τα κόλπα και τις μαλαγανιές μας! Νέος είναι…. πού θα πάει …. δεν θα «πέσει»? Τουλάχιστον αυτός!
Σκέφτομαι κάποιες στιγμές ότι οι συμφορές των ανθρώπων θα έπρεπε να είναι λίγες. Ίσα για να αποκτάμε το κριτήριο να ξεχωρίζουμε τον πόνο από την ευχαρίστηση. Να μας επιτρέπουν να διατηρούμε τα περιθώρια που δημιουργούμε τριγύρω μας, μόνο και μόνο για να μπορούμε να ανασαίνουμε ελεύθερα, χωρίς σφίξιμο στην καρδιά!
Κι όπως όλα ξεκινούν και τελειώνουν με τη μουσική, αναρωτιέμαι γιατί μετά από τόσες κλασικές μουσικές ιδιοφυιών μουσουργών των προηγούμενων αιώνων - όταν «φεύγουν» οι μέρες μου βαριά -, οι κυρίαρχες μελωδίες που έρχονται στον νου δεν είναι από βιολιά και φλάουτα, ούτε από ορχήστρες και μαέστρους.
Βγαίνουν από υπόγεια κουτούκια, από χαμηλά σπιτάκια, από στενά σοκάκια και από τις φτωχικές συνοικίες που μεγάλωσα.
Είναι τραγούδια που ο ήχος τους είναι τόσο «μεγάλος», που και κουφός να είσαι, θα τον ακούσεις! Η μελωδία θα «τσακώσει» την καρδιά σου και θα την κάνει πανί για παρκετέζα! Οι στίχοι θα συμπληρώσουν το συναίσθημα και οι σφίξεις της καρδιάς σου θα φτάσουν ένα νούμερο πριν το έμφραγμα!
Κάνει τα πρώτα του βήματα ο Είκοσι Έξις, από σήμερα και μετά! Αργά, μου φαίνονται για αρχή, αλλά μόλις τα μάθει θα αρχίσει να τρέχει και θα τον κυνηγάμε από πίσω, μην κάνει καμιά ζημιά!
Εύχομαι ο καινούριος χρόνος να «φέρει», όσα ξέχασε ο παλιός!
Σε σας και σε μένα…
Angelika L.