Editorial
Μαμά
Όσο περνούν οι μέρες, νιώθω όλο και χειρότερα. Μοιάζει ο πόνος να μην «μαλακώνει» από τον χρόνο που περνά! Φαίνεται οι μέρες να γίνονται σκέψεις ακόμα περισσότερες, τόσες πολλές καμιά φορά, που σφίγγουν χωρίς σταματημό την πνοή της δικής μου ζωής!
Όταν η μαμά μας είναι μαζί μας και κοντά, όλα δείχνουν τόσο εύκολα και σταθερά! Την θεωρούμε δεδομένη, ότι θα είναι πάντα μαζί μας σε κάθε μας στιγμή. Θα γίνει οδηγός σε κάθε μας βήμα και μια αγκαλιά που θα μας περιμένει ό,τι κι να της κάνουμε.
Όλα είναι τόσο διαφορετικά όμως, όταν λείπει….
Είναι σαν η θάλασσα να έχει σταματήσει να κυματίζει τα γαλάζια της νερά, ο αέρας να ‘χει διακόψει την ελεύθερη πνοή του. Τα πόδια σταματούν να κινούνται και ακόμα κι η Γη μπορεί να έχει «κουραστεί» πια να γυρίζει. Όλα «παγώνουν» την κανονική τους ροή.
«Χαλάει» το μυστικό σου ρολόι, που ακόμα κι αν το 'χες στο τσεπάκι σου κρυμμένο, «ακούει» τους χτύπους της καρδιάς σου που ρυθμούν αλλόκοτα και βαριέται να εργαστεί. Παίρνει κι αυτό ρεπό!
Είναι και κάποιοι άνθρωποι, που δεν λαμβάνουν την τύχη από το σύμπαν, να έχουν την μανούλα τους δίπλα. Που μπορεί να «έφυγε» πολύ νωρίς και να μην τη θυμούνται καν! Ακόμα και κάποια άλλα παιδιά, που δεν την γνώρισαν ποτέ! Αυτή τη μία και μοναδική γυναίκα που μας φέρνει στη ζωή. Που μας δίνει ζωή απ’ τη ζωή της και μερικές φορές και την ίδια της την ζωή, για να μεγαλώσουμε σωστά!
Μια τέτοια, ήταν και η δική μου μαμά! Η μανούλα μου, που κάθε φορά που τη σκέφτομαι, κοιτάω τ’ αστέρια και βλέπω τα μάτια της. Γιατί, δεν μπορώ να τα δω στην πραγματικότητα πια! Έφυγε απ’ τη ζωή, λίγο απότομα…
Σκέφτομαι τα χρόνια που περάσαμε μαζί, την τρυφερότητά της και τη ζεστή της αγκαλιά. Ένιωθες ότι ήταν το σπίτι το ίδιο! Που θα σε περίμενε ό,τι κι αν έκανες. Θα ήταν δίπλα και στα λάθη σου και στα νεύρα και στην απόγνωσή σου!
Με τον θάνατό της, γκρεμίστηκε το σπίτι και παραμένω εδώ να κοιτάω τα συντρίμμια του! Κοπήκανε οι χαρές, τα γέλια, οι τσακωμοί και οι αντιπαραθέσεις. Χάθηκε η πρωινή ενημέρωση για τα πολιτικά και τα κοινωνικά δρώμενα. Σταμάτησε να χτυπάει το τηλέφωνο, σα να διαλύθηκε κι αυτό για πάντα! Το χω ακουμπισμένο σε μια γωνιά, γιατί δεν περιμένω πια να με καλέσει κανείς. Άλλες φορές το κουβαλούσα στην τσέπη μου, για να μην τύχει και χάσω την κλήση. Τώρα δε με νοιάζει…
Από τότε νιώθω ορφανή κι ας είμαι πια μεγάλη! Τώρα είμαι απλώς μια μαμά, για το δικό μου παιδί. Ένας ρόλος, που δεν ήταν «κομμένος» και «ραμμένος» στα μέτρα μου βέβαια, αλλά δεν πρόλαβα ποτέ να το σκεφτώ. Είχα δει την δική της συμπεριφορά στα παιδιά της και το μόνο που ένοιωθα να κάνω ήταν αυτό με δίδαξε. Αναπόφευκτο, να ακολουθήσω τον δρόμο που χάραξε. Κάθε απόφαση της σωστή, από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν περίμενα να το πω ποτέ αυτό, όσο ζούσε!
Κι όμως, η συνέχεια της ζωής μου το αποδεικνύει κάθε μέρα, πια! Ενδόμυχα, ήξερα ότι αυτά που σκεφτόταν ήταν σωστά και δίκαια. «Έχανε» τον ύπνο της για να βρει την καλύτερη λύση, για όλα!
Τι να πρωτοπώ…. Μεγάλωσε χωρίς την δική της μαμά, αλλά και όσο καιρό την είχε, αντιμετώπισε μια σκληρή στάση από αυτήν. Ήταν μια «ξένη», αποκομμένη από τα ίδια της τα σπλάχνα. Από τα γιαβράκια της! Αυτός ήταν ο λόγος που αποφάσισε εκείνη, ότι για τα δικά της παιδιά θα ήταν ο άλλος τους εαυτός! Ή μήπως ο ίδιος? Μάλλον το δεύτερο!
Εγώ μπροστά της μοιάζω τόσο λίγη! Τόσο ανεπαρκής, όσο κι αν προσπαθώ!
Δεν είμαι μια κανονική μαμά, σοβαρή, λιτή κι απέριττη. Προσπαθώ να κάνω την μαμά, αλλά προτιμώ να είμαι το παιδί! Θέλω να είμαι η αδελφή της κόρης μου, το φιλαράκι της, νομίζοντας ότι κάπως έτσι μπορεί να ξαναβρώ κι εγώ την παιδική μου ηλικία, έστω για λίγο!
Σταμάτησα να τα ξέρω όλα, από την στιγμή που έκανα παιδί. Εκεί αισθάνθηκα αδύναμη, σαν να γεννήθηκα εκείνη την ώρα και η πλάκα να γύρισε στην αρχή, όπως ήταν άγραφη. Για τα πάντα αμφιβάλω και συνέχεια βρίσκω ένα σωρό λύσεις, που όμως μπορεί να μην είναι οι κατάλληλες. Δεν ξέρω…
Είμαστε συνδεδεμένες οι μαμάδες με τα παιδιά μας, ώσπου να κλείσουμε τα μάτια μας, ακόμα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα που συμβαίνει αυτό!
Θέλουμε το καλύτερο γι’ αυτά, αν και μερικές φορές δεν το καταλαβαίνουν, παρά μόνο όταν περάσει ο καιρός. Η αγάπη μας γι’ αυτά τα μικρά πλασματάκια είναι απεριόριστη και αχανής! Τους τη δίνουμε, για να την επιστρέψουν κι αυτά κάποια μέρα, με την σειρά τους στα δικά τους παιδιά!
Θα τα βλέπουμε για πάντα σαν μωρά, γι’ αυτό μην μας παρεξηγείτε και μην μας μαλώνετε. Το μόνο που θέλουμε είναι να είστε για πάντα ευτυχισμένα, χωρίς μεγάλα βάσανα και έννοιες!
Αυτό ήθελε και η δική μου μαμά για μένα. Από τότε που πήγε στον άλλον κόσμο όμως, φαίνονται όλα τόσο άσχημα και ανεκπλήρωτα!
Θα ήθελα κάποια μέρα να γίνω σαν κι αυτή!
Μανούλα μου, δεν θ’ αργήσουμε να κάτσουμε μαζί, πάνω σ’ ένα βράχο και να κοιτάμε σιωπηλές την αγαπημένη σου θάλασσα ….
στο αγαπημένο σου μέρος …..
Angelika L.